Πολύ αργά το σκεφτήκαμε!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Οι Δολοφόνοι είναι παιδιά μας.
Εμείς τους εκθρέψαμε, τους υποθάλψαμε, τους ανεχτήκαμε.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ
Δεν καταλάβαμε πώς έγινε. Ίσως:
- από φόβο μη μας πουν αντιδραστικούς
- αυτοϊκανοποιούμενοι με τη φαντασίωση του Μάη του '68 και του Πολυτεχνείου που δεν προλάβαμε να ζήσουμε
- αναμασώντας το χόρτο που μας σερβίρουν τα ΜΜΕ
- από έλλειψη χρόνου για να ασχοληθούμε με τα κοινά
- από "ανωτερότητα" δεν ανατευτήκαμε με τα πίτουρα κι αφήσαμε άλλους να μιλούν για μας και να μας κυβερνούν
ΣΥΓΓΝΩΜΗ
Εμείς οπλίσαμε το χέρι τους.
Εμείς που δεν αφήσαμε ποτέ τον καναπέ μας.
Έπρεπε να θυσιαστείτε ΕΣΕΙΣ για να το καταλάβουμε
Και τώρα μάλλον είναι αργά και για ΣΑΣ και για ΜΑΣ.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Μυθικοί μου ήρωες - Ο Χάρης

Αυτά γίνονταν στην παιδική μου ηλικία κάπου στα 25 με 30 στην πόλη δε-θέλω-αλλά-τί-να-κάνω-μένω*।Αν όλα τα χωριά έχουνε μια βρύση που συναντιούνται κοπελιές και παλληκάρια, έναν τόπο καθημερινό, συνηθισμένο, που συμβαίνουν τα μικρά μικρά πράγματα, στην περίπτωση μας είναι το μπαράκι που δουλεύει ο Χάρης। Έτσι το βρήκαμε από τους παλιούς, έτσι το 'χουν ακόμα μαθαίνω. Δε χρειάζεται να χεις παρέα για να πας. Σε πνίγει το σπίτι, βγαίνεις στην εξώπορτα και σε πάνε τα πόδια σου. Σε περιμένει ο Χάρης, η μπάρα και οι καουμπόηδες. Στατιστικά όσοι κάθονται σ' αυτήν την μπάρα δεν είναι οι τύποι που έχουν τακτοποιημένες ζωές. Κι ο Λούκυ Λουκ μαθαίνω παντρεύτηκε και χώρισε. Δεν κάθεται λοιπόν τυχαία εκεί. Όχι ο Λουκυ Λουκ, για τον κ. Κώστα και τον κ. Βαγγέλη λέω, μεταφορικά κάπως, ότι χώρισαν με τις γυναίκες τους και δεν τους περιμένει κανείς σπίτι. Κι εγώ σε τέτοια φάση τη συνήθισα την μπάρα. Όπως ο άστεγος το παγκάκι. Με θέα τα ουίσκι και τα κουαντρώ, τα κονιάκ και τις βότκες και φυσικά το Χάρη. Ο οποίος κρατάει πάντα κάτι στο χέρι. Σπάνια ποτό, συνήθως βέτεξ. Όταν οι κινήσεις με το βέτεξ πάνω στην μπάρα γίνονται κοφτές και γρήγορες, τότε γυρνάμε πλάτη με πλάτη με τους αντιπάλους και αρχίζουμε να μετράμε βήματα. Κάποιος παράτολμος μπορεί να προλάβει να παραγγείλει ένα ποτό , να κερδίσει λίγο χρόνο. Τα βλέμματα είναι έντονα και η παραμικρή κίνηση μπορεί σύντομα να ερμηνευθεί ως υποχώρηση. Μόνο που η μονομαχία δεν είναι αναμεσά μας. Εμείς απλοί θαμώνες του μπαρ είμαστε, και τί άλλο να θέλουμε από το να αράξουμε για λίγο ακόμα εκεί και να σιγορουφάμε το ποτό μας. Ο κοινός εχθρός είναι το βέτεξ που πηγαινοέρχεται και καθαρίζει ακόμη και κάτω από τα σουβέρ. Κοφτά και συνθηματικά. Αν είσαι καινούργιος στην περιοχή ίσως νομίζεις ότι ξέρεις να το χειριστείς το θέμα. Σπεύδεις να παραγγείλεις ποτό για σένα και την παρέα και παίρνεις - νομίζεις- παράταση. Αγαπητέ αφελή μην παίζεις με το μπουφετζή. Αν η προτελευταία παρέα φύγει, avoid eye contact! "Σπίτια σας, άιντε", η φονική ατάκα। Πυροβολισμός।Μπαμ!



*(Όταν ενηλικιώθηκα, γύρω στα 35, μεταλλάχθηκε σε πόλη τι-μαλάκας-ήμουνα-που-έφυγα)

Τρομοκράτης με γραφίδα!

Είναι κάποιες φορές που γίνομαι εντελώς έξω φτερνών. Κατίνα-καμικάζι που έτσι και πιάσω τον στόχο από το μαλλί θα γίνει της Britneης προ αποτοξίνωσης. Φιούριους, ρε παιδάκι μου, σα χύτρα ταχύτητος, που αν το σκεφτείς, ο λόγος που τα παίρνει η έρμη και σφυρίζει είναι γιατί στέκεται αδύναμη να βράζει, χωρίς να μπορεί να ανοίξει το καπάκι. Κι εγώ το Σάββατο το βράδυ που μου έδωσαν να διαβάσω το εν λόγω άρθρο - που άρθρο δεν το λες - αν μπορούσα να σηκώσω το καπάκι μου και να το φέρω στην μυτερή με απόληξη γενακίου κεφάλα του Συγγραφέως, δε θα ήμουν έτσι.
Και δεν αναφερόταν καν σε φίλη μου. Απλώς ξέρω - και συμπαθώ πολύ- την οικογένειά της και τον τόπο της. Ακουστά πιο πολύ την έχω και συναισθηματικό δέσιμο ουδέν. Ούτε καν ως ομόφυλη ή φεμινίστρια. Με το Συγγραφέα τα πήρα. Που θα μπορούσε να είναι όποιου φύλου. Να εξηγούμαστε. Και άμα με πιστεύεις, διάβασε και παρακάτω.
Διάβαζα λοιπόν σε σοβαρό γυναικείο περιοδικό (με ό,τι καταλαβαίνει κανείς μ' αυτό) μία ανάλυση για τον τύπο γυναίκας κάποιου ζωδίου βασισμένη σε βιώματα του συγγραφέως με μία συγκεκριμένη γυναίκα. Όνομα δεν είπε. Αλλά καθόρισε την ταυτότητά της έτσι ώστε όποιος της είπε κάποτε γεια, να καταλάβει ότι λέει για εκείνη. Του πληθυσμού του μικρού νησιού της συμπεριλαμβανομένου.
Και αφού ο κάθε χλιμίντζουρας εκδίδεται σε γυναικείο περιοδικό και ρητορεύει ωσάν μετροσέξουαλ Χαριτόπουλος (= ο γαμών και δέρνων με ευαισθησία και επίπεδο συγγραφεύς) κι εγώ θα πω τα δικά μου. Δε χρειάζεται να πω τί έγραψε. Δε θέλω να κριθώ αντικειμενικά. Θα περιγράψω απλώς την γεύση που μου άφησε, κάτι μεταξύ λουκάνικου Φρανκφούρτης και μπέργκερ Μακντόναλντς. Σε πρώτο πρόσωπο, για να είμαστε κομποζέ.
Διάβασα λοιπόν το άρθρο σου για την κοπέλα - που δεν ξέρω αν είχε συμφωνήσει να την "αναδείξεις" φάτσα φόρα στην τοπική κοινωνία (πάντως είμαι σίγουρη ότι η μαμά της ξεφυσάει σαν κι εμένα τούτη την ώρα-και χωρίς το σεξουαλικό υπονοούμενο της χύτρας που μας αράδιασες) και εν τέλει, μετά από μικρή προσπάθεια κατάφερα να φτιάξω το ψυχολογικό σου προφίλ:
Ατάλαντος μεν, επίμονος δε, γραφιάς, αμφιταλαντευόμενος μεταξύ ποιήσεως και πεζού λόγου, προσκολλημένος ωστόσο στα πεζά νοήματα και μέσα εκφράσεως, που δε θα έβλεπες χαρά στα σκέλια σου αν δεν είχες καταφέρει να τυπώσεις τα πονήματά σου, μέχρι δε να το καταφέρεις έζησες στη σεξουαλική στέρηση, η οποία συνέβαλλε κατά το ήμισι στη δημιουργία συμπλέγματος, διότι για το άλλο ήμισι φταίει και η κληρονομικότης, ανατροφή κ.λ.π. - μην τα ρίχνουμε κι όλα στις γκόμενες!
Κι εδώ αναδεικνύονται οι συνέπειες της έλλειψης πρωτοβάθμιας φροντίδας για την ψυχική υγεία, με συνέπεια ο καθένας που νομίζει ότι "κάτι είναι" και βρίσκεται στην ισχυρή θέση να ξεφτιλίσει κάποιον άλλον, ή απλώς να εκθέσει έστω και ένα συγκεκριμένο στοιχείο της προσωπικής ζωής του, το κάνει έτσι απλά. Παίρνει το αεροπλάνο και βαράει. Και το θύμα δεν είναι συγγραφέας, δημόσιο πρόσωπο, κάποιος που να έχει βήμα τέλος πάντων, είναι μία γυναίκα που απλώς βλέπει να τυπώνεται σε περιοδικό το ότι έκανε σεξ μαζί σου στην τουαλέτα μπαρ ("παρθήκαμε" στις "ρυπαρές" τουαλέτες), ότι είναι κολοπετσωμένη (πάντα σε σχέση με σένα που ξύνεσαι και εκτός από νεκρά κύτταρα δεν έχεις καταφέρει να βγάλεις κάτι ωφελιμότερο) και ότι έστησε δυο επιχειρήσεις. Και ότι τελικά δεν την άντεξες τη σχέση, γιατί εκείνη άλλαζε φιλοσοφία και στάση στο σεξ με μεγάλη ευκολία. (Προφανώς για να μην σκυλοβαριέται που το κάνει μαζί σου). Και για το πνευματικό της επίπεδο που κατά τη γνώμη σου απέχει πολύ από το επίπεδο του ψυχογραφημάτος με τη χρήση αστρολογικού χάρτη που εκπόνησες ή του τελευταίου σου βιβλίου (τρελλό γέλιο η κριτική των free press).
Τα πες. Για να βγάλεις το ψωμί σου και να σε εκδώσει η αρχισυντάκτις; Για να περιποιηθείς το εγώ σου; Για να πεις μετά ότι δεν τρέχει κάστανο τη σήμερον ημέρα με τέτοιες διηγήσεις; Και κότσαρες και το ωραίο μας σήριαλ, το Sex and the City στον τίτλο για να πάρεις πόντους και από κει, εσύ που μέχρι χθες, όταν άκουγες brasilian, έλεγες να χαμε τώρα έναν καφέ! Και βέβαια ξέρεις ότι δεν κινδυνεύεις από μήνυση γιατί εκείνη κινδυνεύει από - περισσότερο- διασυρμό.
Δεν ξέρω εάν η δημοσιοποίηση της ιστορίας με την κοπέλα ήταν το πιάτο που τρώγεται κρύο. Ή απλώς το προχωρημένο της ηλικίας σου σε απομακρύνει από την ολοκλήρωση (εννοείται και με άλλο συμμετέχοντα, γιατί μόνος σου απ' όσα διάβασα, μπορείς μια χαρά, παρεκτός τις πιτσιλιές), με αποτέλεσμα, ό,τι θυμάσαι να χαίρεσαι. Αναρωτιέμαι όπως πώς το σοβαρό γυναικείο περιοδικό σε άφησε λυτό. Και πώς κάποιες από μας το διαβάσανε και δε στείλανε ένα ξεχεστήριο στην αρχι...συντάκτιδα που το ενέκρινε.
Επειδή όμως είμαι δίκαιος άνθρωπος πάνω απ' όλα, όπως εσύ ταλαντούχος και χωρίς οίηση, σου αναγνωρίζω και μια ελαφρυντική περίσταση . Να σου είπε η καριόλα ότι σε χώρισε γιατί τον έχεις μικρό και δε σου σηκώνεται πλέον και ό,τι όσο και να μπουρδολογείς το κενό δεν "συμπληρώνει". Στη θέση σου κι εγώ θα την περίμενα στη γωνία. Πόσο να αντέξεις την όχι και τόσο σκληρή πραγματικότητα;
Φιλαράκι, ένα τελευταίο: Άμα ξαναδείς χύτρα, χρησιμοποίησέ την αυτή τη φορά κατά προορισμό. Άλλωστε κι ο γαμίκουλας ο Κωστόπουλος, στη μαγειρική το 'χει ρίξει, εσύ θα κωλώσεις;

Προς θείο Θανάση, Υπερπέραν.

Καλό ταξίδι θείε Θανάση.
Σε γνώρισα μόλις πριν ενάμισι χρόνο τότε που ήσουν ακόμη έφηβος ετών 89.
Μάλλον όχι έφηβος, νεαρός φοιτητής. Με τις παρέες και τις ταβερνούλες, τους μυτιληνιούς συλλόγους, και τους φίλους τους κολλητούς. Που συζητούσατε για την επικαιρότητα και τα μεγάλα και μικρά ιστορικά γεγονότα κι εμείς οι "νέοι" δεν ξέραμε να βγάλουμε κιχ. Πολιτικοποιημένος με άποψη και συγγραφική δραστηριότητα. Κρίμα που δεν πρόλαβα να σου δείξω πώς είναι να έχεις blog. Βλακεία μου, γιατί έγραφες καθημερινά στο φορητό σου και για σένα ο χρόνος ήταν πολύτιμος - θα πρεπε να μπορούσες να δημοσιεύεις με ένα κλικ.
Σ' ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο σπίτι σου και την καρδιά σου.
Θυμάμαι, μόλις μερικούς μήνες πριν που ήσουν μια χαρά με την καλή σου, μπαίναμε στο σπίτι και ρωτούσαμε: Παιδιά; Πού είστε; Ήσαστε πιο παιδιά από μας. Το εννοούσαμε.
Γι' αυτό σ' ευχαριστώ που μου έδειξες πώς είναι να μεγαλώνεις με χάρη. Να θες να ζεις και την τελευταία μέρα και να θεωρείς το θάνατο ανεπιθύμητο και αναπάντεχο. Η καλή σου λέει ότι ήθελες να φτάσεις τα 100. Και στα 100 να ερχόταν ο μακριά από μας πάλι νωρίς θα ήτανε.
Σε σκέφτομαι λοιπόν να υποδέχεσαι το Χάρο ως άλλος Ωνάσης του Μποστ (τόσο σου άρεσε αυτό το στιχάκι να το λες) :
Είμαι ξαπλώνων πάντοτε σαν έρθει καλεσμένος ... επομένως ξαπλωμένος, είμαι ευχαριστημένος.
Άρπα τη Χάρε που νόμιζες ότι θα σκιαχτούμε.

Ε.Λ.

Υ.Γ. Μην ανησυχείς, θα σου προσέχουμε την καλή σου.

Τι τάξη πας; Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Πιο πολύ ποιον αγαπάς;
Οι ερωτήσεις που κάνουμε συνήθως στα παιδιά. Αν δε ρωτήσεις δηλαδή το νήπιο με τους ανοιχτούς ορίζοντες και τις άπειρες δυνατότητες, τί θα γίνει όταν μεγαλώσει, ποιον θα ρωτήσεις; Εμένα που καβάτζωσα τα 36; Όχι, όχι! Ρώτα με, τί θα γίνω αν ποτέ μεγαλώσω, γιατί στο σχολείο κάποτε έγραψα την πιο καταπληκτική έκθεση πάνω σ' αυτό το θέμα.
Λοιπόν... αφού ρωτάς, θα σου ανοιχτώ. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Ή stand up comedian ή σύμβουλος της επικρατείας. Είναι δύο επαγγέλματα που για να είσαι καλός, πρέπει να είσαι ενοχλητικός. Μπορώ κι άλλα να σας πω αλλά αυτά είναι οι κρυφές φιλοδοξίες μου. Απλώς δεν έχω καταφέρει ακόμη να περάσω τις εξετάσεις - του κοινού ή του υπουργείου δικαιοσύνης.
Πώς μπορώ λοιπόν εγώ να απαντάω ακόμη σ' αυτή την ερώτηση; Σκεφτείτε το λίγο. Μικρή δεν είμαι για να έχω τα ενδεχόμενα ανοιχτά μπροστά μου. Απλώς δεν έχω τίποτα πίσω να με κρατάει, μια καριέρα, ένα εισόδημα, μια οικογένεια, κάτι που να με δένει πίσω ή κάτω τέλος πάντων. Δεν έχω να χάσω τίποτα, κι όπως τραγουδούσε η Janis Joplin, έτσι λέγεται αλλιώς η Ελευθερία.
Άρα είμαι ελεύθερη να γίνω ό,τι θέλω. Θυμηθείτε: Τα παιδιά δεν τα ρωτάμε και αν μπορούν ή πώς να γίνουν αυτό που θέλουν. Αρκεί που λένε ότι θέλουν να γίνουν αυτό και μπορούν σε κάθε μας επίσκεψη στο σπίτι των γονιών τους να αλλάζουν γνώμη.
Μπορώ λοιπόν κι εγώ να σας απαντήσω στην ερώτηση που απευθύνεται σε μικρούς, στη θέση της μικρής κι εγώ. Τί θα γίνω; Αυτό που ήθελα πάντα. Κομμώτρια.