i ... άουτς

Ως γυναίκα είχα επεξεργαστεί το σενάριο πολλές φορές και θεωρούσα τον εαυτό μου προετοιμασμένο για την περίπτωση που:
1. θα με κεράτωνε
2. θα το καταλάβαινα
Δε χρειάζεται να εξηγήσω γιατί η συνδρομή των ανωτέρω είναι σωρευτική, ε; Εσείς σε τί πράγμα νομίζετε ότι αναφέρεται η κοζανίτικη παροιμία "Γέλαγαν όλοι μαζί μ', χάνομαν κι εγώ στα γέλια!"
Το μέλημά μου λοιπόν είναι πρωτίστως μην τυχόν και μου την κάνει τη στραβή ο - εκάστοτε- καλός μου κι εγώ δεν πάρω πρέφα. Έτσι παρακολουθώ. Κινήσεις. Αλλαγές στη συμπεριφορά. Τεστάρω. Και όταν η προσοχή του καλού μου είναι αδικαιολογήτως απούσα, απαιτώ. Ανωτερότητες και μαλακίες είναι για τα μικρά που διαβάζουν πολύ γυναικεία λογοτεχνία.
Θα με κερατώσεις, οκ. Αλλά θα κοπιάσεις, θα βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί κι αν το καταφέρεις, μαγκιά σου.
Όταν ήρθε η ώρα όμως... πάγωσα.
Έβλεπα ότι κάθε μέρα όλο και περισσότερο απομονωνόταν με το τηλέφωνό του στο υπνοδωμάτιο, ή πηγαίναμε σε φίλους κι εκείνος ήταν στον κόσμο του και με την προσοχή του στραμμένη στο κινητό, όπου πατούσε, έσερνε, πληκτρολογούσε, έβαζε- έβγαζε ακουστικά. Κατάλαβα πως είχε έρθει η ώρα μηδέν.
Ευτυχώς είπα τον πόνο μου στον πρώτο που βρήκα, το Μάνο, το ρεμάλι, που τα 'χει κάνει αυτά πολλάκις στις καημένες τις φίλες του κι όσο να 'ναι ξέρει.
Και μου το επιβεβαίωσε. Σε απατάει και δυστυχώς εσύ δεν μπορείς να συναγωνιστείς το αντικείμενο του πόθου του. Αλλά θα γυρίσει σύντομα στα κανονικά του. Άστον να περάσει τη φάση - όλοι την περάσαμε όταν αποκτήσαμε το i phone...
Λοιπόν φίλε. Πες με παρανοϊκή, κτητική και απαιτητικιά. Αλλά ...
Το γεγονός είναι ότι σ' αυτό δίνεις πολλή περισσότερη σημασία απ' ό,τι σε μένα τελευταία. Το ότι το "άει... φων" δεν έχει βυζιά είναι ένας παράγοντας που δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα. Συγκεντρώσου λοιπόν γιατί είσαι ακόμη στην εγγύηση και θα σε γυρίσω πίσω, και στα 3G μου οι θεωρίες σου.

Αψού!

Αν η κατακαημένη Αράχωβα είχε facebook θα είχε φωτογραφία μου στο προφίλ της.
Μου 'ρχεται μια ακατανίκητη ανάγκη να βρίσω όταν με πονάει ο λαιμός μου κι έχω συνάχι!
Κι αν δεν έχω περάσει κι άλλα που θα δικαιολογούσαν το "γιατί σ' εμένα, Θε μου". Εγώ θέλω και για το συνάχι παραπονιέμαι.
Έχω περάσει δύσκολα αυτό να λέγεται. Δεν ξέρετε εσείς.
Πρώτα απ' όλα είμαι 35+. Η ηλικία στη γυναίκα που κάνει ο δίσκος save και επανεξέταση των δεδομένων.
Δεύτερον, δεν έχω παιδί. Που σημαίνει ότι όλες οι φίλες μου προβληματίζονται αν θα με καλέσουν σε παιδικό πάρτυ γενεθλίων. (Κι εγώ όταν πάω, τρώω συνέχεια για να μην πω κάτι που θα αναγκάσει κάποια να μου πει όταν έχεις παιδιά είναι αλλιώς κ.λ.π. κ.λ.π.)
Τρίτον είμαι ζωντοχήρα!!! Γιες. (Αυτό μ' αρέσει βέβαια, οπότε δεν πιάνεται κανονικά αλλά έχω καταλάβει ότι κάνει τους άλλους να με λυπούνται ως τελειωμένη περίπτωση κι έτσι το γράφω μήπως πιάσει)
Τα υπόλοιπα άλλη φορά

www.protagon.gr (έμμεση διαφήμιση - πολλά τα λεφτά- τί να έκανα!)

Εκτός Θέματος απάντηση σ' αυτό που ρώτησε ο Γιαννακίδης και οι φίλοι του:

Μου αρέσει η τηλεόραση γιατί έχει ένα κουμπάκι που το λένε off.
Τελευταία, επειδής έχω γίνει αβάν γκαρντ, το φωνάζω ΕΡΣ.

Με ενοχλεί που τα πετσετάκια της μαμάς, τα κάστομ μέιντ για τηλεοράσεις, είναι κοντά και αφήνουν να φανεί η δημοσιογραφική πηγή των ειδήσεων του Μάκη, ο κ%&ος του!

Μου αρέσει που οι τηλεοράσεις έχουν πλέον τη ίδια χρησιμότητα που έχουν και τα ποδήλατα γυμναστικής απλώς πιάνουν λιγότερο χώρο!

Με ενοχλεί που πλέον μέχρι και ο μπαμπάς μου διαβάζει εφημερίδα από το Ιdερνέτ, και υπάρχει συνωστισμός γύρω από το ντέσκτοπ!

Μου αρέσει που σε λίγο θα αποκτήσουμε και το Protagon.gr κι άμα δε μας αρέσει θα το βρίζουμε ον λάιν!

Μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες από το κέντρο του Βερολίνου.
Όταν οι εκδρομές είναι πράγματι εκπαιδευτικές. Άλλο που όταν προσγειώνεσαι στην Ελλάδα, το χαμόγελο ξεθωριάζει γρήγορα.
Δεν είμαι οικολόγος σε πράσινο, αλλά αναρωτιέμαι:
Ποιος εμποδίζει να γίνουν μερικά μικρά καθημερινά πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή μας η ανικανότητα των διοικούντων ή η αδιαφορία η δική μας; Π.χ. ποδηλατόδρομοι στις επαρχιακές πόλεις, που είναι το εύκολο και χρηματοδοτούνται και από την Ε.Ε;
Πάντως κάποιοι προσπαθούν κι εμείς τις περισσότερες φορές τους χαρακτηρίζουμε γραφικούς. Αν θέλουμε να είμαστε αδρανείς είναι επιλογή μας -και τις περισσότερες φορές δικαιολογημένη- αλλά τουλάχιστον ας μην είμαστε αρνητικοί. Μπορεί κι αυτό να είναι ένα είδος προσωπικής επανάστασης που θα φέρει το αυτονόητο* στην καθημερινή μας ζωή.
*Καμία σχέση μ' εκείνο που θα υποσχέθηκε θα μας κάνει ο ξέρετε-ποιος αν τον βγάλουμε πρωθυπουργό, εντάξει;

Καλό μήνα!

Δεν έχω εντελώς τίποτα σπουδαίο ή πρωτότυπο να γράψω (και) σήμερα.
Απλώς να σας πω ότι από το γραφείο μου έχω θέα σε δεντράκια, 3-5 μέτρων το καθένα.
Όχι θέα στη θάλασσα, όπως είχα στο παλιό. Τη θάλασσα τη βλέπω από το σπίτι.
Λοιπόν, είμαι προνομιούχα, το ξέρω.
Ειδικά από χτες που επισκεύασα το παλιό μου ποδήλατο και έρχομαι στο γραφείο μ' αυτό και πάω οπουδήποτε σε χρόνο dt - ποιος με πιάνει! Μέχρι και καλάθι για το ζούπερ μάρκετ λέω να βάλω. Θα κοιτάξω στους ποδηλάτες (www.podilates.gr) αν έχει κάτι.
Μένω σε μικρή επαρχιακή πόλη, εδώ και λίγο καιρό. Έκλεισα τα αυτιά μου σε όσους με υποδέχτηκαν με βλέμματα συγκατάβασης που θα μείνω το χειμώνα εδώ και κάνω ό,τι μπορώ να μην κολλήσω μιζέρια.
Το απόγευμα θα πάω στο γήπεδο τέννις. Εδώ όλα είναι κοντά και κατά περίεργο τρόπο φτηνά.
Ο μπαμπάς μου με τον σούπερ εγγονό του είναι σε κοντινό ουζερί. Sorry "πρέπει" να πεταχτώ για ένα λεπτό...
Μέχρι τότε, αν έχετε καμιά ιδέα, ευπρόσδεκτη...
(Ταιριαστό soundtrack: Κυριακή στην Επαρχία από τους Χειμερινούς Κολυμβητές)