Μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες από το κέντρο του Βερολίνου.
Όταν οι εκδρομές είναι πράγματι εκπαιδευτικές. Άλλο που όταν προσγειώνεσαι στην Ελλάδα, το χαμόγελο ξεθωριάζει γρήγορα.
Δεν είμαι οικολόγος σε πράσινο, αλλά αναρωτιέμαι:
Ποιος εμποδίζει να γίνουν μερικά μικρά καθημερινά πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή μας η ανικανότητα των διοικούντων ή η αδιαφορία η δική μας; Π.χ. ποδηλατόδρομοι στις επαρχιακές πόλεις, που είναι το εύκολο και χρηματοδοτούνται και από την Ε.Ε;
Πάντως κάποιοι προσπαθούν κι εμείς τις περισσότερες φορές τους χαρακτηρίζουμε γραφικούς. Αν θέλουμε να είμαστε αδρανείς είναι επιλογή μας -και τις περισσότερες φορές δικαιολογημένη- αλλά τουλάχιστον ας μην είμαστε αρνητικοί. Μπορεί κι αυτό να είναι ένα είδος προσωπικής επανάστασης που θα φέρει το αυτονόητο* στην καθημερινή μας ζωή.
*Καμία σχέση μ' εκείνο που θα υποσχέθηκε θα μας κάνει ο ξέρετε-ποιος αν τον βγάλουμε πρωθυπουργό, εντάξει;